Het is een moeilijke beslissing; je kind het huis uitzetten.
Dit is een beslissing die je niet even neemt. Het is toch je vlees en bloed en bij de geboorte beloof je je kind, dat je er alles aan zal doen, om zijn/haar jeugd zo fijn mogelijk te maken.
Toch gaat dit niet altijd. Redenen te over: scheiding, ruzies, jaloezie.
Over het algemeen zijn kinderen vrij soepel en met juiste begeleiding groeien ze, ondanks alles toch op, tot goede burgers.
Alleen niet alle kinderen kunnen dit. Dit zijn vaak kinderen die een bepaalde stoornis hebben.
Net als mijn zoon. Hij heeft ADHD en ODD. Vanaf zijn 5de levensjaar staat hij al onder toezicht onder Jeugdzorg, omdat ik als ouder te kennen gaf, mocht mijn zoon zich op dit niveau blijven ontwikkelen, dan heb ik hem over 10 jaar niet meer onder controle.
Jeugdzorg en kinderbescherming waren het ermee eens en hij werd onder toezicht geplaatst.
Op mijn verzoek voor een psychologisch onderzoek werd geen gehoor gegeven.
Wel moest hij 3 dagen per week, na school, naar boddeart centrum.
Daar kregen we te horen, hij heeft alles behalve ADHD, want hij voldoet maar aan 4 van de 5 symptonen.
Naar de ouders werd er niet geluisterd.
Op zijn 8ste ging hij bij zijn vader en toenmalige stiefmoeder wonen.
Eindelijk op zijn 9de kreeg hij een psychologisch onderzoek en werd er vastgesteld dat hij ADHD en ODD had.
** http://www.balansdigitaal.nl/stoornissen/odd-cd/wat-is-odd-cd/ **
Toen begon de ellende pas echt.
Hij moest naar een speciale school, maar daar konden ze niet omgaan met zijn problematiek.
Hup, naar een andere school. Daar hadden ze ook een psycholoog, die ons er op wees, dat mijn zoon een vergrootte kans had op psychoses op latere leeftijd.
Op zijn 12de werd mijn zoon definitief uit huis geplaatst en in een instelling. de Koppeling, geplaatst.
Daar moest hij weg, omdat deze instelling werkte naar een terugkeer naar huis, maar in mijn zoon's geval was dit onmogelijk.
Vervolgens moest hij naar een andere instelling, maar aangezien daar geen plek was, moest hij eerst 6 maanden naar Frankrijk. Bij mensen die al van te voren , bij alles aannamen dat hij loog. Die zich niet eerst telefonisch konden voorstellen aan de ouders, maar de ouders net zo toespraken als ze bij de kinderen deden.
Grof en brutaal. Daar moest mijn zoon 6 maanden zitten.
2 uur school per dag, maar het moest, want als wij zouden weigeren, dan zou hij niet naar het volgende internaat kunnen gaan.
Thuis was geen optie, ivm zijn woedeaanvallen.
Na 6 maanden dan eindelijk naar de Hoenderloo groep.
Daar heeft hij ca 2 1/2 jaar gezeten en toen gaven zij aan, dat zij niks voor hem konden doen en dat hij weg moest.
Eigenlijk per direct en niet wachten tot er ergens een geschikte plek was.
Zijn ex-stiefmoeder heeft toen in eens besloten, dat zij hem wel in huis zou nemen.
Jeugdzorg kwam voor de vorm toestemming vragen aan mij.
Ik heb toen geantwoord, ik kan nee zeggen, maar daar luisteren jullie toch niet naar.
Jullie beslissing is al genomen. Ik ben het er niet mee eens, dat hij daar gaat wonen, want ik voorzie de problemen al.
Ja hoor, 2 maanden later, werd mijn zoon door 6 agenten en 2 mensen van Jeugdzorg, bij mij thuis van zijn bed gelicht.
Mijn dochter was gelukkig al naar school.
Je zou denken dat Jeugdzorg daar aan zou denken, om niet andere kinderen een traumatische ervaring te laten beleven. Helaas, hier denken ze niet aan.
Als ouder wordt je ook niet van te voren op de hoogte gesteld!
Hier vandaan, is hij naar een crisis internaat gegaan, genaamd Almata, dit voor een duur van ca 3 maanden.
Vanuit daar is hij weer terug gegaan naar de Koppeling, nu met de bedoeling, te werken naar een plek in een begeleid kamerwonen traject.
Helaas gaat dit ook niet door.
Op 1 augustus heeft Jeugdzorg besloten, om de verplichte gesloten opname te stoppen. Met andere woorden, mijn zoon kan gaan en staan waar hij wilt.
Nu beginnen de grote problemen. Mijn zoon is 17 jaar en een zeer moeilijk kind.
Een groot deel van de problemen heeft hij zelf in de hand, daar ben ik mij ten volle van bewust. Toch blijft er iets knagen. Mijn zoon geeft aan geen vertrouwen meer te hebben in de hulpverlening! Kan ik mij heel goed voorstellen. Zo vaak werden er dingen beloofd, maar nooit nagekomen.
Hij moest aan voorwaarden voldoen, zodra hij dat deed, kwamen er andere voorwaarden.
Jeugdzorg heeft nu zoiets van: hij moet maar leren en accepteren, dat hij zich aan moet passen om ergens terecht te kunnen. Met andere woorden: ze trekken hun handen van hem af.
Eerlijk gezegd: ik ook. Nee, dat is geen gemakkelijke keuze. Alleen de dreigementen om mij te laten vermoorden, mijn huis kort en klein te slaan en daar boven op nog het dreigement aan zijn zusje: pas maar op dat je niet meer alleen buiten loopt, hebben bij mij na al die jaren ook de emmer over doen laten lopen.
Gelukkig zijn er veel mensen, die mij begrijpen, waarom? Omdat ze mijn zoon ook kennen.
Het is geen verkeerde jongen, hij neemt alleen de verkeerde beslissingen en je kan hem er niet van overtuigen dat het verkeerde beslissingen zijn.
Hoe vaak moet je als moeder alles maar slikken en blijven doorgaan, omdat het je zoon is.
Mijn grens is bereikt. Wat mijn zoon betreft, wat jeugdzorg betreft, wat de maatschappij betreft.
Zijn probleem zie je niet aan de buitenkant en mensen die hem voor het eerst zien, zullen zeggen: wat een lieve, nette jongen.
Er zullen ook mensen zijn die mij veroordelen omdat ik hem niet meer in mijn huis laat.
So be it, ook die grens is bereikt dat me dat niks meer kan schelen.
